என் தேசம்

பூத்துக் குலுங்கும்

மலர்களின் வேர்களிலெல்லாம்

விரவிக் கிடக்கின்றன

எம் வியர்வைகள்......

திருவிழாக் கோலம் காணும்

தேரோடும் வீதியிலெல்லாம்

நிரம்பிக் கிடக்கின்றன

எம் எச்சங்கள்........

வானுயர்ந்த மாட மாளிகை,

கோட கோபுரங்களிலெல்லாம்

அழுத்தி பதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன

எம் அடையாளங்கள்........

ஆம்.

புல், பூண்டு, புழு, மரம், மனிதம் என

எல்லாவற்றிலும் சூழ்ந்திருக்கின்றன

 எம் சுவாசங்கள்......

இப்போது சொல்லுவேன்

ஊர் கூட்டி உரக்கச் சொல்லுவேன்

இது என் தேசம் .... என் தேசம்... என் தேசம்........ 

அடியே பாசக்காரி

ஏகாந்த  காட்டுக்குள்ள

எனைப் பார்த்து ஏளனமாய் சிரிக்கும் பெண்ணே

நீ யாரு? எங்கிருந்து வர?

காட்டாற்று வெள்ளம் போல

சீறி வரும் சின்ன மச்சான்

நீ கேட்டவுடன் சொல்வதற்கு

நானென்ன உன் மச்சினியா

மச்சினியா ஆக்கிக் கொள்ள

மனசுண்டு எந்தனுக்கு – ஆனா

நீ சிரிச்ச காரணத்த

அறியாம நான் விட மாட்டேன்.

கருத்த முகத்தழகா  கம்பீர தோளழகா

என்னான்னு என்னால அறிய முடியல

உன்ன பார்த்த பிறகு – என்

உதட்ட அசைக்காமல் இருக்க முடியல

எள்ளுப்பூ மூக்கழகி இளவட்ட உடலழகி

ஆரவல்லி செடியோரம் கொஞ்சம்

குந்தி பேச ஆச உண்டா?

குந்தி மட்டும் பேசிவிட்டால்

குமரி ஏக்கமெல்லாம் தீர்ந்திடுமா?

சேர்ந்து வாழ ஆசை உண்டு மச்சான்

சோதிக்காத எனை நீயும்

பேதையாலும் தாங்க மாட்டேன்.

அடியே பாசக்காரி – உன்

அளவான பார்வையில

அடையாளம் கண்டுவிட்டேன் – உந்தன்

அழகையும் அளந்துவிட்டேன்.

எழுந்து வா ஓடிப் போவோம்

எட்டு திசை போற்ற வாழ்வோம்

சேரியில் பிறந்த சிறுத்தை

சேரியில் பிறந்த சிறுத்தை

பூரிப்போடு பொங்கி எழுந்து

ஓங்கி அடிக்கிறது

சாதி இந்துவின்

புழுபிடித்த மூளையில்

தெறித்து ஓடுகிறது

அவன் சாதி ஆணவம் - அங்கே

செத்து மடிகிறது

ஆண்டையின் அதிகாரம் .

துணிந்து எழு

அழுகைகள் ஒருபோதும் ஆபத்தை துடைப்பதில்லை
இயற்கையை அறி, எழுந்து ஓடு
உயர்வு உன் பக்கம், உண்மை உன்பக்கம்

ஏக்கங்கள் ஒருபோதும் எழுச்சியை தருவதில்லை
ஆக்கத்தை நினை, தூக்கத்தை ஓழி
மகிழ்ச்சி உன் பக்கம், மனநிறைவு உன்பக்கம்

கவலைகள் ஒருபோதும் துணிவை தருவதில்லை
உழைப்பை நம்பு உலகை புரிந்துகொள்
இன்பம் உன் பக்கம் நல்லெண்ணம் உன் பக்கம்

ஒப்பாரிகள் ஒருபோதும் துன்பங்களை துடைப்பதில்லை
துணிந்து எழு, துன்பத்தை மறந்து ஓடு
வெற்றி உன் பக்கம் வாலிபம் உன் பக்கம்

சுவடுகள்

ஓடி என்னை தேடிப் படிக்கிறேன்
ஒவ்வொரு வரியாய்
என்னில் அழுத்திப் பதிக்கிறேன்
மீண்டெழுந்து வருகிறாய்
உன் எழுத்தின் ஊடாக..
என்னை வெளியேற்றி
உன்னை நிரப்பி
என்னைத் தேடுகிறாய்.

போராட்டம் தொடங்கிற்று
உனக்கும் எனக்கும்
உன்னோடு நானும் சேர்ந்து
என்னைத் தேடுகிறேன்.

தேடித் தேடித் திரிகிறோம்
தெருவெங்கும்
நாம் பதித்த சுவடுகள் மட்டும்
மிச்சமாய்
நமக்குப் பின்......

மழைக்காதல்

ஒவ்வொரு மழைத்துளியும்
என்னை நனைத்து எழுதுகிறது
என் மீது உன் காதலை.

காலம் பல கடந்தும்
என் கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருக்கிறது
உன் காதல். 

அடைமழையில் ஆனந்தத் கூத்தாடுகிறேன் நான்.
உன் உருவம் அறியாது.

கள்ள மௌனத்தைக் கண்டு வெட்கித் தலைகுனிகிறேன்.

காலகாலமாய் என்மீதும்,
என் சமூகத்தின் மீதும் அவர்கள் நிகழ்த்தும்
அத்தனை வன்முறைகளிலும்
மெத்த படித்த என் சாதி இந்து நண்பர்கள்
கடைபிடிக்கும்
கள்ள மௌனத்தைக் கண்டு
வெட்கித் தலைகுனிகிறேன்.

எனது மேசையின் மீது புத்தகம்

மேசை மீது வைக்கப்பட்ட புத்தகம்
இன்னும் திறக்கப்படாமலே இருக்கிறது.
எத்தனையோ நாட்கள் ஆகிவிட்டன
புதிய புத்தகங்கள் வர போக இருக்கின்றன
அதற்குத் துணையாக இதழ்களும் .

அடுக்கி வைக்கப்படும் சூழலில் மட்டும்
மனம் அடுக்கிக் கொள்கிறது
படிக்க வேண்டியதை,
எழுத வேண்டியதை
கட்டாயத்தின் பேரில் திருப்பப்படும்
புத்தகங்களின் குறிப்புகள் மட்டும் எழுதப்படுகிறது
வேறொன்றும் செய்ய முடியவில்லை

புத்தகங்கள் என்னைப் பார்த்து 
ஏளனமாய் சிரிப்பதை உணர்கிறேன்.
வாய் மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது
இதைப் படிக்க வேண்டும், அதைப் படிக்க வேண்டும் என்று.
கைப் பேசியும் மடிக்கணினியும் 
கட்டிப்போட்டு வைத்திருக்கிறது என்னை.

தீவிர வாசிப்பு
தீவிரமாய் குறைந்து போனது என்னில்.
விமர்சனங்களைப் படித்து 
விமர்சனம் பேசுபவனாய் இருக்கிறேன்.
நவீனம் சுறுசுறுப்பா? சோம்பலா?
விவாதங்கள் தேவையில்லை.
இருந்தும் 
செயல்படுவேன் என்ற நம்பிக்கையில் இன்றும்

என்னை அறிதல்

உன்னை அடையாளம் 
காட்டமுடியவில்லை என்னால் 
உன் வெற்றிடத்தையும் 
நிரப்ப முடியவில்லை என்னால் 

நீ இருக்கிறாய் என்பதை மட்டும் 
உணர முடிகிறது 
தேடி அலைகிறேன் 
இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் 
நினைவின் நீட்சி எல்லை தாண்டி செல்கிறது 
நீ இருந்தததற்கான 
அத்தனை தடயங்களையும் 
தூசு தட்டி பார்க்கிறேன். 

என் தனிமையை 
உன்னைக் கொண்டு நிரப்பிக் கொள்கிறேன் 
வனாந்தர உலகை காண்கிறேன். 
மூளை முழுக்க போதை 
காட்டாற்று வெள்ளம் போல் எண்ணங்களின் சீற்றம் 
ஓட்டம் கொள்ளத் துடிக்கிறேன் ஊர் ஊராய்
நீ என்னிலிருந்து வெளியேறும் வரை.

நகரத்து வாசல்

கண்முன்னே மாலை இருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது
அசையாமல் விழித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

வெள்ளை, மஞ்சள், சிகப்பு என
விளக்குகள் தெரிய ஆரம்பித்தன
சாலையில் வாகனங்களின் இரைச்சல்
காதில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது
வீட்டிற்கு செல்வதில்
அனைவரும் மும்புரமாகி இருந்தனர்.

குருவிகள் அவைகளுக்குள் கொஞ்சியபடியே
பறந்து கொண்டிருக்கின்றன
வாயிற்படியில் அமர்ந்திருக்கிறேன்
என்னை நோக்கி கையசைக்கும்
ரெட்டைஜடை பின்னலிட்ட பெண்ணொருத்தி
தேநீர் கொண்டுவந்து குடிக்கச்சொல்லி
வற்புறுத்தும் என் மனைவி
விளையாடச் சென்ற பிள்ளைகளின்
வரவை எதிர்பார்த்தபடி நான்

உறக்கம் கண்களை தழுவத் தொடங்கிற்று.
செயலற்றவனாய் ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்
வாழ்வின் அத்தனை ரகசியங்களையும்.

உன் பெயரை மட்டும் சொல்லும்.

மல்லிகைச்சரமே

என் மனதை 

தினம் கொள்ளும் 

மாணிக்க ரதமே 

நீ வீசும் வாசம் 

அந்த கணம் 

ஒரு நொடி நிற்கும் 

என் சுவாசம்.

உலகில் 

எங்கோ பறக்கிறேன் 

பிரபஞ்சத்தில் மிதக்கிறேன்.

மென்மை, பெண்மை 

என்ற வருணனை 

இல்லை இல்லையென்ற போதும் 

மனம் விடாமல் துரத்திக் 

கொல்லும் தினமெனை.

அழகினை அடைய 

அடைந்து கிடக்க 

வழியினை தேடுது 

என் உயிர் 

விழியின்றி வாடுது.

வசந்தத்தின் ஊஞ்சல் 

என் நினைவோடு செல்லும் 

ஒரு நொடி நின்று 

உன் பெயரை மட்டும் சொல்லும்.

அன்புடன் 

சோலைத் தென்றல் -- 

தாகம் தீர்

உனக்கும் எனக்குமான சண்டை 
இன்று நேற்றல்ல 
உன் இயலாமையை நீ 
உணர்ந்த நாளிலிருந்து தொடங்கிற்று .

சமமான  வாழ்வுதான்
வெற்றி எனக்கு மட்டுமானது
தோல்வி உன்னை மரணத்திற்கும் துரத்தியது.
கூட்டினாய் உன் கும்பலை
புரட்டினாய் வரலாற்றை 

மனம், மொழி, மெய் என 
என்னை திடப்படுத்தினேன்
தேடுகிறாய் நீ - உன் 
திருட்டு புத்தியை.
ஒரு மாயை நிலவுகிறது. 
'உன் அநீதிக்கு முன் 
என் நீதி மண்டியிட்டதாய்'.
உளறுகிறது உன் கூட்டம்.

பேனாவும் பிடிப்பேன், 
பீயையும் அள்ளுவேன்
ஆனால் நான் திணிக்க மாட்டேன் 
உன் மீது பீயை.

மண்ணுக்கு முதல்மகன் 
மூத்தகுடி நான்தான் 
வரலாற்றில் உனக்கு 
மரியாதை செலுத்தியே ஆக வேண்டும். 
பெற்றுக்கொள்  விருதை.
'சிறந்த பீ அள்ளி.

வரலாற்றை நான் 
எப்போதும் எழுதப் போவதில்லை 
உன் மகன் இருக்கிறான் 
வக்கிர வரலாற்றை எழுத,

புறப்பட்டுவிட்டான் 
என் மகன் பூர்வகுடி 
கூர்மையான  புத்தியோடும்
கொடூரமான கத்தியோடும்

ஓடிவிடு, ஒளிந்து கொள் 
தொடை நடுங்கினால் 
தேடு! என் பேரன் 
தொல்குடி இருப்பான்
பிடித்துக்கொள் 
உடனே குடித்துவிடு 
திடம் பெறுவாய். 

முன்னேறட்டும் 
உம்மினம் 
மூத்திரம் குடிப்பதில் 
முதலிடமென.

வேஷம் கட்டுகிறோம் நாங்களும்

'கோவிந்தம் கோவிந்தமே 

எங்கள் கோபாலா ஆண்டவா 

எனை ரட்சியும்' என்று  

கிருஷ்ண பகவானுக்கு விதுரனாய் 

நீ படைத்தாய் விருந்து. 

இன்று விதுரன் நாங்கலானோம் 

பகவான் நீயானாய் 

படையல் சாவுச் சோறு 

குறத்தி வேடமிட்டு 

கந்தனுக்கு குறி சொன்ன நீ 

குறையாய் விட்டு சென்றாய் எங்களை 

குறிப்பாய் கூட ஏதும் சொல்லாமல்.

பதினெட்டாம் போரில் துரியோதனாய் வந்து 

" பாராளும் திறமையெல்லாம் பாவியானேன்" என்று  

அன்று சொன்ன வார்த்தை 

வேஷம் களைத்த 

உன் வீர வாழ்விலும் உண்மையானதே.

பாஞ்சால வேஷத்தில் வந்து 

பஞ்ச பாண்டவர் அரக்குமாளிகையில் 

மாண்டதாய் கேள்விப்பட்டு 

தன் மகள் துரௌபதியை 

யாருக்கு மணமுடிப்பேன் என 

"என்னா சொல்வேன் எந்தன் மனக்குறை 

என் மந்திரி " என்று  நீ 

அன்று அழுதது 

இன்றும் எங்களை அழ வைக்கிறதே.

நீ எண்ணிய எண்ணங்கள் ஈடேரவில்லையே 

பண்ணிய சபதங்கள் பாழாகப் போச்சுதே 

கடலில் சென்ற கப்பல் கவிழ்ந்தது, 

கரை தேடி தவிக்குது எங்கள் வாழ்வு.

வேலைக்கு சென்று வீடு திரும்பும் 

உன் மகள்களுக்கும் 

படிக்க சென்று வீடு திரும்பும் 

உன் மகனுக்கும் 

இன்னும் 

சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள் என் அத்தை 

"அப்பா கூத்துக்கு போயிருக்கார்" என்று.

நீ இருந்த போது 

யார் வீட்டிற்கும் எதற்காகவும் சென்றதில்லை 

மானத்தோடும் வீரத்தோடும் 

மரியாதையோடும் வாழ்ந்தாய் 

வாழ வைத்தாய் 

வழி காட்டிச் செல்லாமலேயே 

பாதியிலேயே மறைந்துவிட்டாய் 

பழிக்கும் பாவத்துக்கும் 

ஆளாக்கிவிட்டாய் 

உன்னைக் கண்டு 

பயந்து நடுங்கி போனவர்களெல்லாம் 

இன்று என் வீடு வந்து 

படைஎடுப்பாரோ 

உன்னிடம் 

உபதேசம் கேட்டவரெல்லாம் 

வீடு வந்து உரைப்பாரோ 

ஊர் மதிக்க வாழ்ந்தாய் நீ 

இன்று 

ஊர் மிதிக்க வாழ்வோமோ நாங்கள் 

புரியவில்லை 

புலம்புகிறோம் உன்னை எண்ணி 

கூத்தில் பலமுறை மாண்டதுண்டு நீ 

அப்போதெல்லாம் அழுததுண்டு நாங்கள் 

உன் கூத்தே மாண்டுவிட்டது 

எங்கள் குலமே அழிந்துவிட்டது 

கோபுரமே சாய்ந்துவிட்டது 

யாரிடத்தில் புரண்டு அழ, 

புலம்பி அழ.

இப்பொழுது நாங்களும் 

வேஷம் கட்டுகிறோம்  

உன்னை மறந்த நாடகத்தில் .